هيچ‌وقت مرئوس خوبي نبودم. براي همين با اينكه بيشتر وقت‌ها از جمله در دوران دانشگاه شاگرد اول و بچه درسخون بودم، هميشه با معلم و ناظم و استاد و مافوقم در محل كار مشكل داشتم. دوست ندارم كسي بهم دستور بده، حتي دستورهاي خوب؛ مثلا دستور بده كه مريضي‌ام خوب بشه. يادم مي‌آد حتي با اينكه خودم قرآن و عربي تو مسجد درس مي‌دادم با معلم امور تربيتي‌مون هميشه كل‌كل و مشكل داشتم. يه سال تو مدرسه راهنمايي با معلم زبان چند ماه قهر بودم و تو همون دوره وسط موهام چهارراه درست كردند و من چند هفته تا موهام بلند بشه، همون شكلي مي‌رفتم مدرسه. هيچ‌وقت بچه شري نبودم كه مثلا از ديوار راست بالا برم يا پونس بذارم زير همكلاسي‌ها. شيطنت‌هام بيشتر به متلك سر كلاس درس خلاصه مي‌شد، اما خوب كه فكر مي‌كنم مي‌بينم بچه ناراحتي بودم كه حرف زور حتي اگه حرف حساب هم بود تو كتم نمي‌رفت. كلاس دوم ابتدايي چند ماه قبل از 22بهمن 57 به اين دليل كه حاضر نشدم سرود شاهنشاهي رو سر صف بخونم، از ناظم سيلي خوردم. (همون شد كه رژيم عوض شد!) بعدها سر صف حال نمي‌كردم صلوات بفرستم، با اينكه خودم قاري قرآن تو مدرسه بودم. وقتي كسي براي سخنراني مي‌اومد و بچه‌ها شعار مي‌دادند صل علي محمد يار امام خوش آمد، من با صداي بلند مي‌گفتم: صل علي محمد و آل محمد! با مدير دبيرستان بحث بيخودي مي‌كردم و كفرش رو درمي‌آوردم. روز اول دبيرستان به خاطر اينكه در جواب مدير كه پرسيده بود چرا موهامو نزدم، گفتم خودت چرا نزدي، يه دل سير كتك خوردم. روز بعدش مدير مدرسه‌مون سرشو با نمره چهار تراشيد. يه بار هم از دستم گريه كرد كه آرزو مي‌كنم ازم كينه‌اي به دل نداشته باشه.

توي سال دوم دانشگاه يكي از استادها كه خانم هم بود به من گفت از اين به بعد يا جاي من تو اين كلاسه يا جاي تو و منم بهش گفتم خوش اومدي! يه استاد ديگه‌ام بهم گفت مرتد و يه‌بار كه به رييس دانشكده گفتم عجب آدم احمقيه، نزديك بود از تحصيل معلق بشم. اينا رو گفتم كه گفته باشم بنيامين پدرسوخته هم به خودم رفته و زير بار حرف زور خود من هم حتي نمي‌ره. پارسال كه مي‌فرستاديمش كلاس تكواندو، يه‌بار به خاطر اينكه استادش بهش گفت وقتي مي‌خواي از كلاس بري بايد اجازه بگيري، ديگه حال نكرد بره تكواندو. تو مهدكودك هم نمي‌دونم مربي‌شون چه جسارتي در شان آقازاده بنده روا كرد كه بنيامين از هرچي مهدكودك متنفر و متواري شد. الان نگران اينم كه يه‌وقت با توپ‌و‌تشر معلم يا ناظمش از مدرسه زده نشه. امروز صبح كه بيدارش كردم براي رفتن به مدرسه، جواب داد ولم كن، حال ندارم، خسته‌ام. ولي وقتي ازش مي‌پرسم از مدرسه خوشش مي‌آد يا نه، فعلا جواب منفي نمي‌ده. فقط اميدوارم از مدرسه سير نشه. شمام دعا كنيد؛ چون امروز مي‌گفت مي‌خوام بي‌سواد بمونم. البته فكر كنم مي‌خواست سربه‌سرم بذاره. پدرسوخته خيلي شوخ طبعه؛ مثلا وقتي يه غذا رو كه دوست نداره بهش مي‌گم بخور، مقويه، مي‌گه: نه، مضعيفه!!

تو ادامه مطلب،  نوشته اخيرم تو همشهري چههرشنبه رو درباره پاييز گذاشتم، با اين تيتر:
...و چرا در قفس هيچكسي پاييز نيست؟

اينم عكس يكي از 15 ميليون دانش‌آموز امسال. زمان ما براي تحقيرمون تو مدرسه وادارمون مي‌كردند كچل كنيم. الان ديگه به مو مثل اينكه كاري ندارند و با استفاده از اين جور روپوش‌هاي مسخره كه بچه رو شبيه كارگرهاي چلوكبابي و گارسن‌ها مي‌كنه، در راستاي تحقير دانش‌آموز ارضا مي‌شن. نفر پشت سري بنيامين، بچه دخترعمه مادرشه كه قراره نقش باديگاردش رو تو مدرسه به عهده بگيره. اين پسره ريزه ميزه براي خودش يه پا بچه شره و از مدرسه قبلي اخراج شده. با همين جثه كوچيك همين روزا به تيم ملي تكواندو نونهالان دعوت مي‌شه. براي اينكه هواي بنيامين رو تو مدرسه داشته باشه، گزينه مناسبيه. البته به نظر من اين پسره –ايمان- بايد هواي بقيه بچه‌ها رو در برابر بنيامين داشته باشه! نمي‌دونم بنيامين چرا تو اين چند وقته يهويي اينقدر بزرگ و جنتلمن شد. اميدوارم با همين درس و مدرسه آدم بشه و براي آدم شدن نيازي به سربازي و دانشگاه اوين و از اين‌جور كارخانه‌هاي آدم‌سازي نداشته باشه!